Okres dyrekcji Adama Sroki to czas, kiedy na radomskiej scenie wyraźnym akcentem zaznaczyła się najnowsza dramaturgia polska i obca. Efektem tego „mocnego wejścia" stał się Festiwal „Radom Odważny" - cykliczna impreza organizowana teatrze od 2002 r., stawiająca sobie za cel promocję współczesnego dramatu. Obok sztuk współczesnych „znakiem rozpoznawczym" teatru Adama Sroki były - noszące nierzadko znamiona teatralnych eksperymentów - współczesne reinterpretacje tekstów klasycznych, by wspomnieć chociażby „Odprawę posłów greckich", „Mojrę", „Szachy", „Siedmiu przeciw Tebom", „Ślub - akt podróżny" czy "Trans -Atlantyk. Projekt".
Linas Marijus Zaikauskas próbował nawiązywać do tradycji wyznaczonej przez Z. Wojdana. Wystawiano tu bajki dla dzieci, klasykę polską (W małym dworku) i światową (Król Lear), komedię muzyczną (Pani prezesowa), dramat współczesny (Od czasu do czasu, Położna), dążąc do zaspokojenia różnorakich potrzeb estetycznych publiczności radomskiej. Teatr w tym okresie przeżywał kryzys, szczególnie frekwencyjny.
Zapoczątkowana przez W. Kępczyńskiego formuła teatru otwartego znalazła ślad w kontynuacji Międzynarodowego Festiwalu Gombrowiczowskiego i organizacji Międzynarodowego Forum Twórczości Kobiet.

Teatr Powszechny im. Jana Kochanowskiego w Radomiu powołano 22 grudnia 1976 r. Jego siedziba mieściła się w gmachu Urzędu Wojewódzkiego przy ul. Żeromskiego 53. Na początku działał jako instytucja impresaryjna, prezentując spektakle z innych ośrodków. W grudniu 1977 r. wystawiono własną premierę - "Zemstę" Fredry w reżyserii Aleksandra Berlina, w której grali m.in.: Jolanta Lothe, Józef Nowak, Jan Ciecierski, Ryszard Pietruski.
Działalność teatru ze stałym zespołem artystycznym inaugurowało niespełna rok później przedstawienie "Droga do Czarnolasu" Maliszewskiego (premiera 10 listopada 1978 r.). Dyrekcję teatru objął wówczas Zygmunt Wojdan.

Pierwszy zespół aktorski tworzyli: Maria Chruścielówna, Zofia Krajewicz, Małgorzata Leśniewska, Nina Mazgajska, Magdalena Radłowska, Grażyna Suchocka, Katarzyna Terlecka, Violetta Zalewska, Ryszard Balcerek, Hubert Bielawski, Borys Borkowski, Grzegorz Galiński, Jerzy Głębowski, Janusz Hamerszmit, Andrzej Kałuża, Cezary Kazimierski, Adam Krajewicz, Wiesław Krupa, Krzysztof Kursa, Bernard Michalski, Henryk Tomczyk, Zygmunt Wiaderny. Wojdan wystawiał  głównie dramaty dające możliwość rozmowy o sprawach narodowych i społecznych: "Wesele" Wyspiańskiego, "Horsztyński" i "Kordian" Słowackiego, "Szewcy" Witkacego. Dramat współczesny reprezentowały takie tytuły jak: "Karol", "Zabawa", "Drugie danie", "Emigranci", "Szczęśliwe wydarzenie", "Policja" Mrożka, "Dacza" i "Okno" Iredyńskiego, "Król IV" i "Szachy" Grochowiaka, "Mein Kampf" Taboriego. Repertuar Teatru uzupełniały wodewile. Sukces artystyczny i frekwencyjny odniosły spektakle prapremierowe: "Sztukmistrz z Lublina" Singera, "Gałązka rozmarynu" Nowakowskiego, "Miłość czyli życie, śmierć i zmartwychwstanie zaśpiewane, wypłakane i w niebo wzięte przez Edwarda Stachurę".

We wrześniu 1948 r. powołano radomską scenę Teatru im. S. Żeromskiego w Kielcach. Mieściła się ona w Domu Kolejarza przy placu Zwycięstwa (obecnie placu Jagiellońskim).

Na inaugurację wystawiono Szklankę wody Scribe'a. Przygotowane premiery wymieniano ze spektaklami kieleckimi. Kierownikiem radomskiej sceny został na krótko, bo do grudnia 1948r. Mieczysław Pawlikowski. W latach 1952 - 1958 teatrem kieleckim kierowali Irena i Tadeusz Byrscy i był to jeden z najciekawszych okresów w dziejach tej sceny. W Radomiu wystawiono wtedy m.in.: "Poemat pedagogiczny" Makarenki, "Komentarz do podróży" Cocka Girardouxa, "Fantazego" Słowackiego, "Norę" Ibsena. W 1959 r., za dyrekcji Haliny Gryglaszewskiej, powołano małą scenę. Mieściła się ona w Domu Esterki przy Rynku i działała do 1961 r. Obiema radomskimi scenami kierowała Jadwiga Marso. W 1965 r. budynek Domu Kolejarza zamknięto i przeznaczono do kapitalnego remontu. Przedstawienia jednak odbywały się, a radomskiej scenie szefowali Bronisław Orlicz (1963/1964), Bohdan Czechak (1964-1969), Jerzy Wasiuczyński (1969-1972).

Na początku XX w. ruch teatrów wędrownych osłabł. Ożywienie życia teatralnego nastąpiło po odzyskaniu niepodległości. Otworzono nowe sale teatralne, na występy gościnne przyjeżdżały zespoły K. Adwentowicza, M. Mrozińskiej, a także Teatr Narodowy, Teatr Wielki, Ateneum z Warszawy, Reduta J. Osterwy. Rozkwit przeżywały teatrzyki rewiowe i one cieszyły się w Radomiu największą popularnością. Chętnie oglądano również sztuki patriotyczne i występy znanych aktorów: S. Jaracza, M. Przybyłko-Potockiej, T. Frenkla, A. Węgierki, L. Sempolińskiego, A. Fertnera, K. Krukowskiego, E. Bodo.

W latach międzywojennych pojawiły się wreszcie w Radomiu próby utworzenia stałego teatru zawodowego. W 1916r. z inicjatywą taką wystąpił Jerzy Siekierzyński. W sali Ligi Kobiet wystawił m.in.: "Pigmaliona" Shawa, "Klatwę" Wyspiańskiego. Przedsięwzięcie nie powiodło się, słaby zespół aktorski nie przyciągnął publiczności.

W 1931 r. Bronisław Skąpski założył Teatr Województwa Kieleckiego z siedzibą w Radomiu (teatr rozpoczął faktycznie swoją działalność w marcu 1932 r.). Miał on dawać przedstawienia zarówno w Radomiu, jak i Kielcach i innych miastach na terenie województwa. Wystawiono m.in.: "Pana Damazego" Blizińskiego, "Grube ryby" Bałuckiego, "Moralność pani Dulskiej" Zapolskiej. Teatr ten utrzymał się tylko przez kilka miesięcy. Podobnie krótki żywot miał utworzony w listopadzie 1933 r. Teatr im. S. Żeromskiego. Jego działalność zainaugurowała premiera "Zaczarowanego koła" Rydla. Dyrekcję objęli Ryszard Łąciński i Tadeusz Olderowicz, ale już w lutym 1934 r. teatr przestał istnieć.

Tradycje teatralne Radomia sięgają XVIII wieku. W latach 1718-1726 przy Kolegium Pijarów działał teatr amatorski. Teatr zawodowy najprawdopodobniej dawał przedstawienia w austerii, mieszczącej się przy ul. Lubelskiej (dziś Żeromskiego 2). Pierwsze udokumentowane informacje dotyczą budynku teatralnego: w 1809 r. prefekt radomski otworzył teatr publiczny w kościele pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, znajdującym się przy ul. Nowospacerowej (obecnie Reja 7).

Historia teatru w Radomiu w XIX w. jest historią teatru prowincjonalnego, historią trup objeżdżających wiele miast. Radom leżał na trasie wędrówek towarzystw teatralnych poruszających się z Krakowa do Lublina, Kalisza, Płocka, Łodzi, z Warszawy i Łodzi do Kielc. Dzięki temu życie teatralne tutaj było intensywne. Niekiedy przedstawienia grane były przez pełny sezon. Przyjeżdżały najbardziej renomowane zespoły spośród wędrownych towarzystw: K. Skibińskiego, J. Pfeiffera, T.A. Chełchowskiego, J. Okońskiego, K. Nowińskiego, A. Trapszy, P. Ratajewicza, J. Teksla, J. Puchniewskiego, Cz. Janowskiego, E. Majdrowicza. Ilość wizyt świadczy o tym, że istniały szanse na stworzenie stałej sceny.
Teatr mógł powstać przy poparciu społecznym lub inicjatywie jednostki, która zajęłaby się jego organizacją. Osobą najbardziej predysponowaną z racji doświadczeń i talentu był Karol Hoffman (przebywający w Radomiu w latach 1888-1894). Jednakże popadł on w konflikt z miejscowym środowiskiem, co pozbawiło go możliwości działania. Istotną przeszkodą był brak odpowiedniego budynku teatralnego. Wszystkie działające w tym czasie sceny (z największą mieszczącą się w Resursie Obywatelskiej) były prowizoryczne, budowane na przyjazd trupy i po jej wyjeździe rozbierane.